၁၄ ႏွစ္ၾကာထိ သံႀကိဳးခတ္လို႔ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံခဲ့ရတဲ့ သူမ

၁၄ႏွစ္ၾကာထိသံႀကိဳးခတ္လို႔ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံခဲ့ရတဲ့သူမတို႔အေၾကာင္းေလးပုံ႕ေျပာျပမယ္…လူရယ္လို႔ျဖစ္လာၿပီမို႔ေလာကဒဏ္ရဲ႕ရိုက္ႏွက္ မႈကိုခံရတာသိပ္ေတာ့မဆန္းလွပါဘူး… ဒါေပမဲ့အဲ့ဒီ့ေလာကဒဏ္ဆိုတာႀကီးကသူတို႔သားအမိကိုမွခဏခဏလႊဲလႊဲရိုက္ေနတာကေတာ့ အရမ္းကိုရင္နာစရာေကာင္းလွပါတယ္…

သူတို႔သားအမိပုံ႕ဆီေရာက္လာပုံေလးကထူးဆန္းတယ္…ပုံ႕ဖြင့္ထားတာဘိုးဘြားရိပ္သာဆိုေတာ့ပုံမွန္ဆိုသားသမီးေတြကပစ္သြားတဲ့မိအိုဘအိုေတြဘဲေရာက္လာတတ္ၾကတယ္… သူတို႔ကေတာ့ထူးထူးျခားျခားမေအကိုယ္တိုင္ကသူ႕သမီးေလးကိုရိပ္သာအပ္ပါရေစဆိုၿပီးခြင့္လာေတာင္းခဲ့တာ…

သူတို႔သားအမိပုံ႕ဆီေရာက္လာခဲ့တာခုေဆာင္းတြင္းဆိုတႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီ… သူတို႔ရဲ႕ဇာတ္လမ္းေလးဟာရင္နာစရာေကာင္းလြန္းလို႔ေရးဖို႔ေတာင္စကားလုံးေတြရွာမရခဲ့ဘူး… ဒါေပမဲ့ေလာကကိုလြယ္လြယ္အရႈံးေပးတတ္ၾကသူေတြကိုေတြ႕တိုင္းဒီသားအမိအေၾကာင္းေလးကိုေရးျပခ်င္ခဲ့မိပါတယ္…

မႏွစ္ကေဆာင္းရာသီရဲ႕ႏွင္းေတြက်ေနတဲ့ေန႕တေန႕မွာေပါ့…ပိန္ခ်ဳံးၿပီးမ်က္ကြင္းေတြေတာင္က်ေနၿပီျဖစ္တဲ့အဖြားတစ္ေယာက္စက္ဘီးအစုတ္ေလးကိုစီးၿပီးပုံ႕ဆီေရာက္လာခဲ့တယ္…ပုံ႕အတြက္ေတာ့အဲ့ဒီေန႕သည္လဲအရင္ေန႕ေတြလိုပါဘဲ ကေလးေတြနဲ႕ေဆာ့ရင္းရိပ္သာေရွ႕ကခုံေလးမွာထိုင္ေနခဲ့တယ္…

အဲ့ဒီအခ်ိန္အဖြားေရာက္လာၿပီးပုံ႕ကိုေမးရွာတယ္”သမီးခိုလႈံရာဆိုတာဒါလားဟင္”ပုံ႕လဲ”ဟုတ္ပါတယ္အဖြား…ဘာကိစၥရွိလို႔လဲလာထိုင္ပါ”ဆိုေတာ့… အဖြားကပုံ႕ေဘးကထိုင္ခုံေလးမွာဝင္ထိုင္ရင္းဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႕ခ်ဳံးပြဲခ်ငိဳပါေတာ့တယ္… ပုံ႕လဲရိပ္သာကဝန္ထမ္းေတြနဲ႕ဘာမ်ားျဖစ္လို႔ပါလိမ့္ဆိုၿပီးစိတ္ပူသြားတယ္…

အဖြားခမ်ာေတာ့ဒီစကားလုံးေတြကိုေျပာထြက္ဖို႔အတြက္ရင္ထဲမွာအရမ္းကိုတစ္ဆို႔ေနပုံေပၚပါတယ္… ပုံ႕ေမးတာမေျဖနိုင္ေသးဘဲသူငိုလို႔ဝေတာ့မွ…”အဖြားသမီးေလးကိုဒီရိပ္သာမွာထားခ်င္လို႔ပါသမီရယ္”တဲ့… ေျပာၿပီးတာနဲ႕ခ်ဳံးပြဲခ်ငိဳျပန္ပါတယ္…သားသမီးကိုပစ္ရတဲ့ပြဲဆိုေတာ့လဲမငိုဘဲဘယ္ေနနိုင္ပါ့မလဲေလ…

ပုံ႕လဲ“ဟင္”လို႔တလုံးတည္းသာေျပာၿပီးအေတာ္အံ့ၾသသြားမိတယ္… ဟုတ္တယ္ေလပုံ႕ဖြင့္ထားတာဘိုးဘြားရိပ္သာဆိုေတာ့ပုံ႕ဆီေရာက္လာတာေတြကမ်ားေသာအားျဖင့္သားသမီးကပစ္တဲ့မိအိုဘအိုေတြ… အခုက်မိခင္ကိုယ္တိုင္ကသူ႕သမီးေလးကိုလာအပ္ရွာတာဆိုေတာ့မအံ့ၾသခံနိုင္ပါ့မလား…

ဒါနဲ႕ပုံ႕လဲ…”အဖြား…အဖြားသမီးေလးကဘာျဖစ္လို႔လဲ…ဘာလို႔အပ္ခ်င္တာလဲ”ဆိုေတာ့အဖြားက… ”ကြၽန္မသမီးေလးကစိတ္က်န္းမာေရးမေကာင္းရွာတဲ့သူပါရွင္… အသက္ကအခုဆို၃၅ႏွစ္ရွိပါၿပီအသက္၁၈ႏွစ္ေလာက္ထဲကဒီေရာဂါျဖစ္ခဲ့တာပါ…””သူ႕အေဖလဲသူ႕ေရာဂါကိုကုရင္းနဲ႕ဘဲဆုံးသြားတာ၁၀ႏွစ္ေလာက္ရွိပါၿပီ…

သူ႕အေဖမရွိထဲကကြၽန္မဘဲ ရွာေဖြေကြၽးေမြးခဲ့ရတာပါ””အခုသမီးေလးေရာဂါက ပိုဆိုးလာလို႔ ကြၽန္မသူနဲ႕လဲမေနရဲေတာ့လို႔ပါ ၿပီးေတာ့ကြၽန္မလဲအသက္ႀကီးလာေတာ့က်န္းမာေရးမေကာင္းေတာ့လို႔သူ႕ကိုလဲဝေအာင္ရွာမေကြၽးေတာ့သလို၊ ကြၽန္မေသသြားရင္လဲသမီးေလးကိုတစ္ေယာက္ထဲ စိတ္မခ်လိဳ႕လာအပ္ရတာပါရွင္…

ဟီး…ဟီး…ဟီး…” ဆိုၿပီးငိုပါေတာ့တယ္…ငိုေနရင္းနဲ႕ဘဲ…”ကြၽန္မသမီးေလးကိုကြၽန္မမေသခင္စိတ္ခ်ခဲ့ခ်င္လို႔ပါ…ဟီးဟီး…ကြၽန္မလဲက်န္းမာေရးတေန႕တျခားပိုပိုဆိုးလာလို႔ပါ… အရင္ဆိုကြၽန္မလယ္ထဲက ကနေဖာ့ေတြကန္စြန္း႐ြက္ေတြခူးၿပီးစက္ဘီးနဲ႕ၿမိဳ႕တက္ေရာင္းတာ…

အခုေတာ့စက္ဘီးစီးရင္အရမ္းကိုေမာလာတယ္…ကြၽန္မေသမွာမေၾကာက္ပါဘူး…ကြၽန္မသမီးေလးကိုစိတ္မခ်လိဳ႕ပါ…ဟီးဟီး…လက္ခံေပးပါ ဆရာမရယ္…”ဆိုၿပီး သူ႕လက္ထဲပါလာတဲ့သူ႕သမီးေလးဓာတ္ပုံျပရွာတယ္…ပုံ႕လဲသာမာန္ဆိုအသက္ငယ္တဲ့သူ၊အိမ္ယာရွိတဲ့သူ၊စိတ္က်န္းမာေရးအရမ္းကိုဆိုးတဲ့သူဆို

လက္ မခံပါဘူး..ဒါေပမဲ့ဒီေန႕ေတာ့အဖြားကိုသနားတာနဲ႕ပုံ႕ကိုယ္တိုင္လာၾကည့္ပါ့မယ္ဆိုၿပီးလိပ္စာေတာင္းထားလိုက္တယ္… အဖြားလဲထိုင္ရာကေနထျပန္ဖို႔ဟန္ျပင္ရင္းစက္ဘီးေပၚတက္တဲ့အထိတဖြဖြမွာရွာတယ္… “…ဆရာမရယ္လာျဖစ္ေအာင္လာခဲ့ပါေနာ္…ကြၽန္မအားကိုးပါရေစေနာ္… ဆရာမလက္ခံရင္ေလ ကြၽန္မအိမ္ဝိုင္းေလးကိုေရာင္းၿပီး

အေႂကြးေလးေတြေပးၿပီးတာနဲ႕ ကြၽန္မလဲကြၽန္မသမီးေလးနဲ႕လာေနပါရေစေနာ္…ဆရာမလာျဖစ္ေအာင္လာခဲ့ပါေနာ္….” ပုံ႕လဲ”ဟုတ္ကဲ့ဟုတ္ကဲ့စိတ္ခ်ပါအဖြားရယ္…ပုံ႕လာခဲ့မယ္ေနာ္..”လို႔ေျပာၿပီး ေနာက္ေန႕မွသြားမယ္ဆိုၿပီးေနလိုက္တယ္စိတ္ထဲေတာ့အေတြးမ်ားစြာနဲ႕ေပါ့…ပုံ႕တမနက္လုံးသူတို႔သားအမိအေၾကာင္းဘဲေတြးေနမိတယ္ သူ႕သမီးေလးကဘာလို႔႐ူးတာလဲ…

မိသားစုေဆြမ်ိဳးမရွိဘူးလား…အဖြားကဘာလို႔ေသစကားခဏခဏေျပာရတာလဲ…သူ႕သမီးေလးမရွိရင္ေရာသူဘာျဖစ္မွာလဲစသည္ျဖင့္ေပါ့…ေန႕လည္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ပုံ႕စိတ္ထဲလုံးဝကိုေနလို႔မရေတာ့ပါဘူး ပုံ႕ရိပ္သာကအကိုကိုကားေမာင္းခိုင္းၿပီးအဖြားတို႔သားအမိရွိတဲ့ ႐ြာေလးကိုထြက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

႐ြာေလးကဟသၤာတနဲ႕သိပ္မေဝးေပမဲ့ေတာ္ေတာ္ေလးကိုေခ်ာင္က်ပါတယ္… ကားေပၚကတစ္ေယာက္ကဆင္းၿပီးေရွ႕ကလမ္းရွာေပးရပါတယ္ ကားကႏြားလွည္းလမ္းႀကီးေပၚခြေမာင္းရတာ မိုးကုန္ကာစ ႐ြံ႕လမ္းဆိုေတာ့တကယ့္ကိုခက္ခက္ခဲခဲပါ…ေမးရင္းေမးရင္းေမာင္းလာလိုက္တာ…ေနာက္ဆုံးေတာ့အိမ္ေရွ႕မွာေရအိုးစင္ေလးနဲ႕အိမ္ဟာမေဌးတို႔သားအမိအိမ္ပါတဲ့…

ေအာ္သူတို႔ရဲ႕ဘဝေတြပူေလာင္ေနေပမယ့္သူတပါးကိုေတာ့ေအးခ်မ္းေစခ်င္တဲ့ေစတနာေလးရွိၾကပါလားေပါ့… သံသရာေႂကြးေတြေၾကာင့္ဘဲထင္ပါတယ္…ၿခံေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့အိမ္ဆိုတာရွာမေတြ႕ဘူးရယ္တၿခံလုံးၿခဳံေတြနဲ႕ဖုံးလို႔… ၿပီးေတာ့ေတာ႐ြာကအိမ္ဆိုေတာ့ၿခံဝနဲ႕အိမ္ကအေတာ္ေလးလွမ္းတာ…

အိမ္ဆီကိုေရာက္ဖို႔အပင္ေတြၾကားကတိုးေဝွ႕သြားရတာရယ္…ေဟာ…ေတြ႕ပါၿပီ…ၾကမ္းေပါက္က်ဲက်ဲအမိုးၿပဲၿပဲထရံအကြဲနဲ႕ယိုင္ႏြဲ႕ေနၿပီျဖစ္တဲ့တခ်ိန္တုံးကခန႔္ခန႔္ထည္ထည္ရွိခဲ့ပုံေပၚတဲ့အိမ္ႀကီး… ပုံ႕တို႔အိမ္နားကိုေရာက္ေတာ့အဖြားေဒၚေဌးနဲ႕အနားကရပ္ေဆြရပ္မ်ိဳးေတြလဲဝိုင္းလာၾကတယ္… လာပါေပါ့…

ကြၽန္မတို႔အိမ္ပါတဲ့…ဆရာမကိုေခၚရမွာအားေတာ့နာပါတယ္တဲ့… ကိစၥမရွိပါဘူး…သူမဖိတ္ေခၚခင္ထဲကပုံ႕ကအိမ္ေပၚခြတက္ဖို႔ေျခလွမ္းျပင္ေနပါၿပီ…ဒါေပမဲ့ပုံ႕အိမ္ေပၚေရာက္ေရာက္ခ်င္းျမင္လိုက္ရတဲ့ျမင္ကြင္းကပုံ႕ကိုပုံလ်က္သားက်သြားေစခဲ့ပါတယ္… ဟုတ္တယ္…ပုံ႕သူမကိုျမင္ျမင္ခ်င္းဘာမွမေျပာနိုင္ဘဲေငးရင္းထိုင္ခ်လိဳက္ရတယ္။

သူမ…သူမဆိုတာကအသားျဖဴျဖဴ၊ႏွာတံသြယ္သြယ္၊႐ုပ္ေခ်ာေခ်ာေလးနဲ႕အဖြားေဒၚေဌးရဲ႕သမီးေလး… ေျခေထာက္ကိုေတာ့အိမ္လည္တိုင္မွာသံႀကိဳးႀကိဳးႀကီးနဲ႕တြဲၿပီးေသာ့ခတ္ထားေလရဲ႕… ေျခေထာက္ေလးေတြၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲျဖဴႏုလို႔…ဒါေပမဲ့ေျခက်င္းဝတ္မွာသံႀကိဳးပြန္းရာႀကီးနဲ႕…သူကိုေသာ့ခတ္ထားတဲ့ေနရာမွာလဲၾကမ္းေပါက္ေတြကႀကဲလို႔

သံႀကိဳးခတ္ထားသူဟာအေမျဖစ္ေနတာမို႔…ဘာလို႔ေသာ့ခတ္ထားလဲလို႔အရင္မေမးျဖစ္ေတာ့ဘူး… ဘယ္မိဘမွသံႀကိဳးတန္းလန္းနဲ႕ကိုယ့္သားသမီးကိုမျမင္ခ်င္တာအေသအခ်ာမို႔ပါ… ဒါေၾကာင့္ဒီလိုသံႀကိဳးခ်ည္ထားတာဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲလို႔ေမးမိတယ္…”သူမအသက္၂၄ႏွစ္၊သူမအေဖဆုံးၿပီးထဲက သမီးေလးကိုကြၽန္မကဒီလိုဘဲေသာ့ေခတ္ထားရတယ္…

ခုဆိုသမီးအသက္၃၈ဆိုေတာ့၊သံႀကိဳးခတ္ထားရတာ၁၄ႏွစ္ရွိပါၿပီ” “သမီးေလးအေဖမရွိေတာ့သားအမိႏွစ္ေယာက္ထဲ၊ကြၽန္မကကနေဖာ့ခ်ိဳးသြားေတာ့ အိမ္မွာသမီးကိုေစာင့္မယ့္လူမရွိတာနဲ႕ထြက္သြားမွာစိုးလို႔သံႀကိဳးခ်ည္ထားခဲ့ရတာပါ” “ေဘးကၾကမ္းေပါက္ေတြကကြၽန္မေဖာက္ေပးထားတာ၊အေပါ့အေလးသြားလို႔ရေအာင္ပါ”

ကြၽန္မဘာမေျပာနိုင္ဘဲငိုင္ေနမိတယ္…ေအာ္…အဖြားရယ္…ထြက္သြားမွာစိုးလို႔အိမ္လည္တိုင္မွာသမီးပ်ိဳစိတ္ေဝတနာသည္ေလးကိုသံႀကိဳးခတ္ထားခဲ့တယ္တဲ့လား… ဘယ္အေပါက္ကတက္တက္တက္လို႔ရေနတဲ့အဖြားအိမ္…အိမ္တံခါးမရွိၿခံတကားဗလာနဲ႕အဖြားအိမ္ကသံႀကိဳးခတ္ခံထားရတဲ့သမီးေလးအတြက္လုံၿခဳံေနလို႔လားလို႔ေမးလိုက္ခ်င္ပါတယ္…ဒါေပမဲ့

ကြၽန္မမေမးျဖစ္ပါဘူး…ဘာလို႔ဆိုေမေအတခုသမီးတခုဘဝမွာမျဖစ္မေနထမင္းစားဖို႔ထြက္ရွာရမယ့္အဖြားက စိတ္ေဝဒနာသည္သူ႕သမီးေလးကိုစိတ္မခ်လြန္းလို႔ႀကံရာမရတဲ့အဆုံးသံႀကိဳးေလးခတ္ထားရင္ သူ႕သမီးေလးလုံၿခဳံၿပီလို႔ကိုယ့္စိတ္ကိုလွည့္စားရင္းေငြထြက္ရွာရတယ္ထင္ပါရဲ႕…ဒါနဲ႕ပုံ႕လဲအဖြားအေၾကာင္းကို

ဆက္ ေမးျဖစ္ပါတယ္…”ကြၽန္မတို႔မိသားစု၅ေယာက္ရွိပါတယ္…သမီးေလးကအလတ္၊သူ႕အထက္မွာအမတစ္ေယာက္နဲ႕သူ႕ေအာက္ မွာေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္” “အရင္တုံးကကြၽန္မတို႔ေတြေတာ္ေတာ္ေလးျပည့္စုံၾကတယ္…သြပ္မိုးပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ႀကီးနဲ႕…ဟိုးမွာျမင္ေနရတဲ့လယ္ေတြေတြ႕လား…

အဲ့ကေနဟိုးသစ္ေတာအုပ္ေလးထိအရင္ကကြၽန္မတို႔လယ္ေတြအဆင္မေျပလို႔ေရာင္းလိုက္တာ”ဆိုၿပီး အိမ္ေရွ႕လမ္းေလးရဲ႕တဖက္ကေနဟိုးဘုရားျဖဴျဖဴေလးနဲ႕ေတာအုပ္စပ္အထိ မ်က္စိတဆုံးစိမ္းညွို႔ေနတဲ့လယ္ေတြကိုခပ္ေဆြးေဆြးေလးၾကည့္ၿပီးလက္ညွိုးထိုးျပရွာတယ္…”သမီးေလး၁၈ႏွစ္ေလာက္မွာ၊သမီးအႀကီးေလးကမိန္းကေလးေရာဂါနဲ႕ဆုံးသြားရွာတယ္…

သူတို႔ညီအမေတြကသိပ္ခ်စ္ၾကတာေလ…အဲ့ထဲကသမီးကစကားသိပ္မေျပာေတာ့ဘူး… ဒါေပမဲ့အလုပ္ေတာ့လုပ္တယ္…ဘုရားရွိခိုးတယ္.”“သားအငယ္ကေတာ့ဆိုးတယ္…သူကအရက္ေသာက္တယ္ေလာင္းကစားလုပ္တယ္…အိမ္ကပစၥည္းေတြအကုန္ခိုးေရာင္းတာ…အဲ့ေတာ့သူ႕အေဖနဲ႕အၿမဲျပသနာတက္ၾကတယ္…”

“အဲ့ေနာက္ပိုင္းတျဖည္းျဖည္းစီးပြားလဲက်လာအိမ္မွာလဲခဏခဏျပသနာတက္ေတာ့ သမီးေလးအေျခအေနကပိုဆိုးလာတယ္…ပထမပိုင္းေတာ့သီခ်င္းေတြေအာ္ဆိုတယ္…အဲ့ကေနဆဲတယ္စကားအက်ယ္ႀကီးေျပာတယ္…ညဆိုမအိပ္ဘဲငိုတယ္…” ”သူ႕အေဖရွိတုံးကေတာ့သူ႕ကိုမ်ိဳးစုံကုတယ္….တံတားေလးလဲေရာက္တယ္… ဘယ္ေနရာေကာင္းတယ္ဆိုသြားကုတာဘဲ…

သူ႕အေဖကႏွလုံးမေကာင္းဘူး…သူ႕ေရာဂါေတာင္သူမကုဘဲသူ႕သမီးကိုေကာင္းတယ္ၾကားတာနဲ႕လိုက္ကုတာ… ကုရင္းနဲ႕ဘဲသူ႕သမီးမဆုံးဘဲသူဆုံးသြားရွာတယ္…စိတ္ေတြညစ္တာလဲပါတာေပါ့…” ”သူ႕အေဖဆုံးေဆာ့ကြၽန္မလဲဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး…သားကလဲအိမ္ျပန္လာရင္လာတယ္မလာရင္မလာဘူး…

ေလာင္းကစားလုပ္ၿပီးရွိတာအကုန္ေရာင္းတယ္…ကြၽန္မကလဲသူ႕ကိုေၾကာက္ရတယ္…” “သိပ္မၾကာဘူးသားကမိန္းမရတယ္…မိန္းမလဲရေရာသူလိမ္မာပါမယ္… ရန္ကုန္တက္အလုပ္လုပ္မယ္လယ္ေတြေရာင္းေပးပါ…ဟိုမွာအေျခခ်မယ္…သူျပန္လာေခၚမယ္ေျပာတယ္…ကြၽန္မလဲသားအမိႏွစ္ေယာက္ထဲဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႕…သူ႕ကိုလယ္ေတြအကုန္အပ္လိုက္တာ…

ေရာင္းၿပီးတစ္လႏွစ္လေတာ့အဆက္အသြယ္လုပ္ေသးတယ္…ေနာက္ပိုင္းဖုန္းလဲမဆက္ေတာ့ဘူး…ဖုန္းလဲမကိုင္ေတာ့ဘူး…ဒီလိုနဲ႕ကြၽန္မတို႔ရွိတာေတြအကုန္ဖဲ့ေရာင္းထုတ္ေရာင္းရင္းေနာက္ဆုံးဒီလိုဘဝေရာက္တာပါဘဲ… သားကိုေလအရမ္းစိတ္နာတယ္…ကြၽန္မတို႔ဒီဘဝေရာက္ေအာင္သူလုပ္တာ….အီးဟီးဟီး..”ဆိုၿခဳံးပြဲခ်ငိဳေနရွာတယ္..

”ကြၽန္မေလပဲႏႈတ္ခ်ိန္ပဲႏႈတ္ေကာက္စိုက္ခ်ိန္ေကာက္စိုက္၊ဘာအလုပ္မွမရွိရင္လယ္ေတြထဲကနေဖာ့ႏႈတ္တယ္၊ ကန္စြန္း႐ြက္ခူးတယ္…ၿမိဳ႕တက္ေရာင္းတယ္…ကြၽန္မအျပင္သြားေနခ်ိန္ေတာ့သမီးေလးေျခေထာက္ကိုသံႀကိဳးနဲ႕ခ်ည္ထားခဲ့ရတာ…တခါေလွ်ာက္ထြက္တာျပန္ပို႔လို႔ေတာ္ေသးတာ…

အဲ့ထဲကကြၽန္မအၿမဲခတ္ထားတာ…”ပုံ႕လဲအဖြားကိုေဆးက်ဘယ္လိုကုလဲေမးေတာ့…“ကြၽန္မပိုက္ဆံရွိရင္တပတ္တခါဟသၤာတက္ေဆးထုတ္တယ္…မရွိရင္ေတာ့ေဆးမတိုက္နိုင္ဘူးေပါ့…ေဆးတိုက္ရင္ေတာ့ၿငိမ္တယ္…မတိုက္ရင္ကြၽန္မသူ႕အနား မအိပ္ရဲဘူး စိတ္ထလာရင္အကုန္ေပါက္ခြဲလက္သီးေတြနဲ႕ထိုးေသာင္းက်န္းတာ…

တခါကြၽန္မေတာင္ထိုးမယ္လုပ္လို႔ေဘးကဝိုင္းဆြဲရတယ္…အဲ့ထဲကကြၽန္မသူနဲ႕အတူမအိပ္ရဲေတာ့ဘူး…ကြၽန္မဒီမွာထြက္အိပ္တာ…သူဘယ္ေလာက္ၾကမ္းလဲဘုရားစင္ကိုၾကည့္ေလ ဘုရားေရာအိုးေတြေရာေပါက္ခြဲပစ္တာ…ဘုရားေတာင္တျခမ္းပဲ့ေနၿပီ…” အဖြားအိပ္တဲ့ေနရာၾကည့္ေတာ့အိမ္ေရွ႕ကြတ္ပစ္အကာမပါ…

အခင္းက်ဲက်ဲေပၚမယ္ပီနံအိတ္ေလးခင္းလို႔… ဘုရားစင္ေမာ့ၾကည့္ေတာ့လဲဘုရားတျခမ္းပဲ့ေလးနဲ႕….သူမကဘဲဆက္ေျပာပါတယ္… ”ကြၽန္မအခုအရင္လိုအလုပ္သိပ္မလုပ္နိုင္ေတာ့ဘူး…အရင္ဆိုၿမိဳ႕ကိုစက္ဘီးစီးရင္မေမာဘူး…ခုေမာတယ္…ၿပီးေတာ့ကြၽန္မသူ႕ကိုဆက္ မေစာင့္ေရွာက္နိုင္ေတာ့ဘူး…

ကြၽန္မပါ႐ူးရင္႐ူးမ႐ူးရင္သတ္ေသမိလိမ့္မယ္…ကြၽန္မထမင္းလဲနပ္မွန္ေအာင္မရွာနိုင္ေတာ့ဘူး…ကြၽန္မသမီးေလးကိုလဲေဆးမတိုက္နိုင္ေတာ့ဘူးဆရာမရယ္….အီးဟီး…ကြၽန္မေရာကြၽန္မသမီးေလးေရာအတူတူေသဖို႔ကြၽန္မခဏခဏႀကံမိတယ္ဆရာမရယ္” ဟုတ္ပါတယ္ပုံ႕လဲသူ႕ေနရာခဏဝင္ခံစားၾကည့္တာထြက္ေပါက္အရမ္းကိုပိတ္သြားတယ္လို႔ခံစားရတယ္…

ခ်က္ခ်င္း႐ူးခ်င္သြားတယ္…ကြၽန္မလဲဘာမွမေတြးေတာ့ဘဲကြၽန္မလက္ခံပါ့မယ္ဆိုၿပီးသူတို႔သားအမိကိုေစာင့္ေရွာက္ဖို႔တာဝန္ယူမိတယ္… ပုံမွန္ဆိုရင္ေတာ့စိတ္က်န္းမာေရးအဲ့ေလာက္ဆိုးရင္လက္မခံပါဘူး… ဒီလိုအေျခအေနမွာေတာ့ကြၽန္မႏွလုံးသားကကြၽန္မကိုျငင္းခြင့္မျပဳခဲ့ပါဘူး…

ကြၽန္မကအဖြားကိုသမီးေလးေရာ၊အဖြားကိုပါႏွစ္ေယာက္စလုံးကိုေစာင့္ေရွာက္ေပးပါ့မယ္ဆိုေတာ့ တအားေပ်ာ္သြားရွာတယ္…သူေပ်ာ္လို႔ေျပာတဲ့စကားလုံးမွာကြၽန္မကေတာ့အေျဖတစ္ခုရသြားခဲ့တယ္”ဝမ္းသာလိုက္တာဆရာမရယ္…ကြၽန္မေလကြၽန္မပါလိုက္ခ်င္တာ…ႏွစ္ေယာက္ဆိုလက္ မခံနိုင္မွာစိုးလို႔

ကြၽန္မသမီးေလးကိုဘဲအပ္ရတာပါ…ကြၽန္မသမီးေလးမရွိရင္ကြၽန္မလဲဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး…႐ူးခ်င္႐ူးေသခ်င္ေသမွာ… ၿပီးေတာ့ကေလးကစိတ္ထရင္ကြၽန္မနဲ႕မွျဖစ္တာ…အရင္ပိုက္ဆံအဆင္ေျပတုံးကညဘက္ မအိပ္ဘဲစိတ္ထရင္ကြၽန္မဆရာဝန္ေပးတဲ့စိတ္ေဆးေတြ၃/၄လုံးတိုက္ပစ္တာ အဲ့ဒါဆိုသူကၿငိမ္ၿပီးအိပ္ေရာ”

“ဟင္…အဖြားကိုဆရာဝန္ကတိုက္ခိုင္းတာလား”လို႔ပုံ႕ကအလန႔္တၾကားေမးေတာ့…”မဟုတ္ဘူး…ကြၽန္မဟာကြၽန္မတိုက္တာ…ေဆးေတြကတပါတ္မျပည့္ခင္ကုန္ေရာ… ခုေတာ့ပိုက္ဆံမရွိေတာ့ဝယ္လဲမတိုနိုင္ေတာ့ပါဘူး…အဲ့ေတာ့သူလဲပိုဆိုးလာတယ္…” ျဖစ္ၿပီးခဲ့တာေတြလဲျပန္ျပင္မရၿပီမို႔ေစတနာေစာနဲ႕လုပ္ခဲ့တဲ့ပညာမတတ္ရွာ၊ဗဟုသုတမႂကြယ္ရွာဘဲ သားသမီးကိုခ်စ္တဲ့

စိတ္ေလးတခုနဲ႕အေကာင္းဆုံးကိုဖန္တီးေပးခဲ့တယ္လို႔ယူဆေနတဲ့ဒီမေအႀကီးကို အျပစ္မဆိုခ်င္ေတာ့လို႔ဘာမွမေျပာျဖစ္ေတာ့ပါဘူး…ပတ္ဝန္းက်င္ကေတာ့ေျပာပါတယ္…သူ႕သမီးကအဲ့ဒါေၾကာင့္ပိုဆိုးတာတဲ့ စျဖစ္တုံးကသူ႕သမီးေလးမအိပ္ရင္ေဆးေတြလွိမ့္တိုက္တာတဲ့… အင္းလို႔တလုံးထဲဘဲေျပာမိေတာ့တယ္…

ေနာက္ဆုံးပုံ႕လက္ခံေတာ့သူတို႔သားအမိရိပ္သာလာမယ္ေပါ့…သူ႕သမီးေလးေတာ့အရင္ပို႔မယ္…သူကေတာ့ခုတခါဘဏ္ေငြထုတ္ရင္သူရစရာရွိတဲ့လူဆီကရစရာေတာင္းၿပီး သူ႕ေႂကြးေလးေတြဆပ္ၿပီးမွလာခဲ့ပါရေစတဲ့…သံသရာေႂကြး မပါခ်င္လို႔ပါတဲ့… ပုံ႕လဲ ကူမယ့္ကူအဆုံးထိဘဲကူလိုက္ပါေတာ့တယ္…

ေပးရမယ့္အေႂကြးစာရင္းတြက္ခိုင္းပုံ႕ဘဲစိုက္ဆပ္ၿပီးတခါထဲဘဲလိုက္ခဲ့ဖို႔ဘဲမွာၿပီးျပန္လာခဲ့တယ္… မျပန္ခင္အဖြားကသူ႕သမီးေလးနဲ႕မိတ္ဆက္ေပးေတာ့ပါလာတဲ့မုန႔္ေတြသူ႕ကိုေကြၽးရင္းစကားေျပာၾကတယ္… အသက္က၃၈ဆိုေတာ့ပုံ႕ထက္ႀကီးတယ္…ဒါေပမဲ့ကေလးေလးလိုဘဲ…မုန႔္ေကြၽးေတာ့မေအစားဆိုမွသူစားတယ္…

ပုံ႕ကိုအဖြားကသူတို႔ဘဝအေၾကာင္းေျပာျပေနခ်ိန္သူ႕အတိတ္ကိုျပန္သတိရေတာ့အမူအရာပ်က္လာတာနဲ႕သံႀကိဳးျပန္ခတ္ထားရတယ္… သံႀကိဳးျဖည္ၿပီးပုံ႕နဲ႕စကားေျပာဓာတ္ပုံေတြရိုက္တုံးကၿပဳံး႐ႊင္ေနသေလာက္ သံႀကိဳးျပန္ခတ္ေတာ့႐ုပ္ကအေတာ္ကိုတင္းမာေနတယ္….မိသားစုအေရးေတြကို႐ူးေလာက္တဲ့ထိ

ႀကိတ္ခံခဲ့ရပုံေပၚပါတယ္… ဒီလိုနဲ႕ဆပ္စရာရွိတာေတြဆပ္၊လုပ္စရာရွိတာေတြအၿပီးလုပ္ၿပီး သားအမိႏွစ္ေယာက္တၿပိဳင္ထဲလာခဲ့ဖို႔မွာရင္းပုံ႕တို႔ေတြျပန္လာခဲ့ၾကတယ္… အျပန္ခရီးမွာေတာ့ကားေပၚကလူေတြအားလုံးအေတြးကိုယ္စီနဲ႕တိတ္ဆိတ္လို႔ေပါ့…၃ရက္ေလာက္ေနေတာ့မနက္အေစာႀကိးသူတို႔သားအမိသုံးဘီေလးနဲ႕ေရာက္လာခဲ့တယ္…

ေနာက္မွာလဲဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႕ရပ္ကြက္လူႀကီးေတြလိုက္ပို႔ရွာတယ္…သမီးေလးကိုဟသၤာတကိုဘုရားဖူးသြားမယ္ဆိုၿပီးညာေခၚလာခဲ့တာ… သူတို႔ေတြရိပ္သာေရာက္ေတာ့ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကဘုရားကိုအရင္ျပရတယ္…ဘုရားဖူးေပါ့….ပုံ႕လဲအမအေျခအေနကဆိုးတာနဲ႕အဖြားေတြနဲ႕တြဲထားဖို႔မျဖစ္ေတာ့ ေနာက္ေဘးမွာအလႈရွင္ေတြအသစ္လႈဒါန္းထားတဲ့စိတ္က်န္းမာေရးအေဆာင္ေလးမွာသီးသန႔္ထားလိုက္တယ္…

အစကႏွစ္ေယာက္တခန္းထားဖို႔ စီစဥ္ထားေပမဲ့…အဖြားကသူ႕သမီးကစိတ္ေဖာက္လာရင္သူ႕ကိုရိုက္တယ္လည္ပင္းညွစ္တယ္မေနရဲဘူးဆိုလို႔ ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္အခန္းေလးမွာထားေပးရတယ္…အမေနတဲ့အခန္းကိုေသာ့ေလးခတ္ထားၿပီးအဖြားကိုေသာ့ေလးအပ္ထားလိုက္တယ္… အဖြားကသန္မာေသးတာဘဲတျခားဘာလုပ္စရာမလိုဘူး…

ကိုယ့္သမီးတာဝန္ေလးေတာ့ကိုယ္ယူေပးေနာ္…အဖြားသမီးကိုဘဲဂ႐ုစိုက္ေပးပါဆိုေတာ့ အဖြားလဲအားရဝမ္းသာနဲ႕…ဟုတ္ကဲ့ပါကြၽန္မကလဲအဲ့လ္ုသမီးေလးကိုျပဳစုခ်င္တာပါတဲ့…ခုေတာ့ခိုလႈံရာရဲ႕အရိပ္မွာအမလဲေျခေထာက္ကို၁၄ႏွစ္ၾကာသံႀကိဳးခတ္ၿပီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံရတဲ့ဘဝကလြတ္ေျမာက္ခဲ့ၿပီ…

ဘဝကိုအရႈံးေပးဖို႔ထိႀကံ႐ြယ္ေနၿပီးကိုယ့္ကိုယ္ကိုသက္ဆိုးမရွည္ဘူးလို႔ထင္ေနတဲ့အဖြားလဲ ဝလို႔လွလို႔က်န္ရွိတဲ့ဘဝကိုေလာကႀကီးမွာေနေပ်ာ္ေနခဲ့ၿပီ…စိတ္ေကာင္းေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုအမကသီခ်င္းေတြဆိုတယ္၊ကတယ္၊ေဆာ့တယ္၊ပဌာန္း႐ြတ္တယ္… ႐ုပ္ေလးကလဲေခ်ာေခ်ာေလးနဲ႕ကေလးေလးလိုပါဘဲ…အဲ့ခ်ိန္ဆိုသူ႕အေမကသူ႕သမီးေလးအခန္းကိုဖြင့္ေပးၿပီး

သားအမိႏွစ္ေယာက္အဖြားေဆာင္မွာTVၾကည့္ၾကတယ္…ေဟာ…ေဆးမွန္မွန္တိုက္တဲ့ၾကားကဘဲစိတ္ေဖာက္တဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ေအာ္ဟစ္ၿပီးတဒုံးဒုံးနဲ႕ေအာ္ဟစ္လက္သီးေတြနဲ႕ထိုးလို႔ အခန္းတစ္ခုနဲ႕တစ္ခုၾကားကာထားတဲ့ေက်ာက္ျပားအထူေတြပါထိုးပါမ်ားေတာ့ေပါက္ၿပဲကုန္ပါေလရဲ႕… တံခါးဆိုရင္လဲေလသူ႕ေမေမယူလာတဲ့သူ႕သမီးေလးေျခေထာက္ခတ္ခဲ့တဲ့သံႀကိဳးနဲ႕ခ်ည္ထားရတယ္…

အမကေဖာက္ရင္အကုန္ရိုက္ဖြင့္တာရယ္…ပုံ႕တို႔ရဲ႕ခိုလႈံရာေလးကေတာ့ဘယ္လိုလူလာလာလာသမွ်လူရဲ႕ေကာင္းဒဏ္ဆိုးဒဏ္ကိုခံရင္းထုသားေပသားၾကေနပါၿပီ… ပုံ႕ေလပုံ႕ဆီကိုေရာက္လာတဲ့သူေတြဆိုးလို႔ဆိုၿပီးေနာင္ဒီလိုလူလက္မခံဘူးဆိုတဲ့စိတ္ဘယ္ေတာ့မွမျဖစ္ဘူး… ဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုးစိတ္မက်န္းမာလို႔ဆိုးမိတဲ့အမွားပုံ႕အၿမဲခြင့္လႊတ္တယ္…

တခ်က္ မၿငိဳျငင္ခဲ့ဖူးဘူး…တခ်က္အျပစ္ မေျပာခဲ့ဖူးဘူး…ဆိုးတဲ့လူကိုအေကာင္းဆုံးဘယ္လိုေစာင့္ေရွာက္ရမလဲဘဲေတြးတယ္… အခုလဲအမထိုးခြဲခဲ့လို႔ေပါက္ၿပဲေနတဲ့ေက်ာက္ျပားေတြေနရာမွာအုတ္နံရံေတြကာပစ္လိုက္တယ္… ဒီလိုထိုးခြဲလို႔အခန္းေတြပ်က္ဆီးလို႔ျပန္ျပင္ရတာအမနဲ႕ဆိုႏွစ္ေယာက္ရွိပါၿပီ…

ဒါေပမဲ့တကယ္ကိုခိုကိုးရာမဲ့ၿပီးမကယ္ရင္အႏၲရာယ္ျဖစ္ေတာ့မယ့္လူဆိုပုံ႕ကယ္မိေနအုံးမွာပါဘဲ… တစ္ဦးေစတနာတစ္ဦးေမတၱာလို႔ဘဲေျပာရမလား…အမဘယ္ေလာက္ေသာင္းက်န္းက်န္းပုံ႕သြားရပ္လိုက္တာနဲ႕ခ်က္ခ်င္းၿငိမ္သြားတတ္တယ္… ပုံ႕ေမတၱာကိုသူခံစားမိမယ္ဆိုတာပုံ႕ယုံတယ္…အဖြားကလဲသူနိုင္သေလာက္ရိပ္သာကိစၥေတြကူလုပ္ေပးရွာတယ္…

ခုေတာ့လဲအမတို႔သားအမိေတြဝဋ္ေႂကြးေတြကုန္ၿပီးခိုလႈံရာအရိပ္မွာေအးခ်မ္းေနတာတႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ… အဖြားေရာ၊အမေရာဝလို႔လွလို႔စိုလို႔ေပါ့…အဖြားလဲသူေသရင္ေတာင္သမီးေလးကိုခိုလႈံရာမွာစိတ္ခ်ၿပီဆိုၿပီး ေနမဝင္မွီဆည္းဆာခ်ိန္ေလးကိုအလွပဆုံးအေအးခ်မ္းဆုံးျဖတ္သန္းေနပါၿပီရွင္…..။။ ပထမဆုံးစေတြ႕တဲ့ပုံေလးနဲ႕အခုရိုက္ထားတဲ့ေဘာလုံးေလးနဲ႕ပုံကို

ယွဥ္ၾကည့္ရင္ သူတို႔ရဲ႕လက္ရွိဘဝၿငိမ္းခ်မ္းမႈေလးကိုအထင္းသားျမင္ေနရမွာပါ… (ဝဋ္ေႂကြးေတြပါလာခဲ့ရင္အျပစ္မရွိဘဲလဲအခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံရတတ္တယ္ဆိုတာေလးသံေဝဂယူမိပါတယ္… မ်က္ႏွာပုံေတြေတာ့မဖ်က္ေတာ့ပါဘူး…အဖြားကိုယ္တိုင္ကသူ႕သားသိေစခ်င္လိုပါတဲ့…

သူ႕သားနံမည္ႀကီးေတာင္ထည့္ၿပီး တင္ခိုင္းတာမို႔ပါ…ပုံ႕ကေတာ့နံမည္မတင္ေတာ့ပါဘူး…ဒါေပမဲ့အကုန္ေရာင္းၿပီးထားသားရက္တဲ့သားျဖစ္သူႀကီးဒီစာေလးကိုဖတ္မိတဲ့အခါလိပ္ျပာလုံပါေစဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္) သင္းေ႐ႊစင္လွိုင္(ပုံ႕ပုံ႕)