စာသင္ ကိုရင္ေလးေျပာျပတဲ့ မ်က္ရည္မိုးေတြၾကားက ဆြမ္းတစ္နပ္

ဆြမ္းခံကိုရင္ေလးေတြကိုျမင္တိုင္းစာသင္သားဘဝဆြမ္းတစ္နပ္ရဖို႔ေျခတိုေအာင္ေလွ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ေန႕ရက္ေတြကအေတြးထဲေရာက္ေရာက္လာတယ္။စာသင္သားတိုင္းၾသခ်လိဳ႕မယုံေျပာျပလို႔မကုန္တဲ့ဆြမ္းတစ္နပ္အတြက္ဇာတ္လမ္းအဖုံဖုံရွိခဲ့ဖူးၾကမွာပါ။၂၀၀၄-ခုပညာသင္ႏွစ္ေတြျပန္စေတာ့႐ြာကျပန္လာစမို႔ေနေရး၊စာေရး၊ပညာသင္ေရးေတြအတည္တက်မျဖစ္ေသး။ေနေရးနဲ႕ပညာေရးကိုေက်ာင္းတိုက္ကစီစဥ္ေပးတာေၾကာင့္သီးျခားစဥ္းစားစရာမလိုခဲ့။စားေရးအတြက္ေတာ့ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးရမည္မို႔အရင္ႏွစ္က

လက္က်န္ဆြမ္းခံအိမ္သုံးအိမ္နဲ႕ေခါင္းခဲေနမိတယ္။အရင္ႏွစ္ကဆြမ္းခံအိမ္ငါးအိမ္မွာႏွစ္အိမ္ကႏွစ္ကုန္ကာနီးမွအိမ္ေျပာင္းသြားၾကတာေၾကာင့္က်န္သုံးအိမ္ကိုသာအက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပၿပီးဆြမ္းပိုအလႉုခံခဲ့ရတယ္။အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပအလႉခံခဲ့ရတယ္ဆိုေပမယ့္ေျပာျပခါစသုံးေလးရက္ေလာက္ပဲဆြမ္းမ်ားမ်ားဆြမ္းဟင္းမ်ားမ်ားေလာင္းလႉခဲ့ၾကတာပါ။ဒါေပမယ့္ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြမွာေတာ့အရင္ပုံမွန္အတိုင္းပဲေလာင္းလႉခဲ့ၾကတာမို႔အဆင္မေျပျဖစ္ခဲ့ရတာေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ႏွစ္စမွာဆြမ္းခံအိမ္အသစ္သုံးေလးအိမ္ေလာက္ထပ္တိုးဖိတ္ဖို႔စိတ္ကူးထားခဲ့တယ္။စိတ္ကူးခဲ့ေပမယ့္တကယ္တမ္းက်ေတာ့ဆြမ္းခံအိမ္ဖိတ္ဖို႔တစ္ပါးတည္းမသြားရဲခဲ့ပါဘူး။စာသင္သားဘဝေနခဲ့ရတဲ့ရက္ေတြအေၾကာက္ဆုံးထဲမွာဆြမ္းခံအိမ္ဖိတ္ရတာလည္းတစ္ခုအပါအဝင္ပါပဲ။စာသင္ႏွစ္စၿပီးဆြမ္းခံအိမ္ထပ္ဖိတ္မယ္လို႔အားခဲ့ထားေပမယ့္တစ္ကယ္တမ္းမဖိတ္ျဖစ္ခဲ့လို႔ဆြမ္း၊ဆြမ္းဟင္းနည္းနည္းနဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြဝိုင္းမွာမ်က္ႏွာပူပူပဲဝိုင္းဖြဲ႕ခဲ့ရတယ္။

မိုးေတြ႐ြာတဲ့တစ္ေန႕။

အဲဒီတစ္ေန႕ကိုေတာ့မိုးေတြ႐ြာတိုင္းမ်က္ရည္ဝိုင္းဆြမ္းခံျမင္တိုင္းမ်က္ရည္ဝိုင္းဆိုသလိုဘယ္ေတာ့မွေမ့ေဖ်ာက္မရခဲ့။ညဦးပိုင္းကတည္းကမိုးေတြသည္းသည္းမည္းမည္း႐ြာေနတာေၾကာင့္ေက်ာင္းကထင္းေတြေရစိုလို႔အ႐ုဏ္အတြက္ခ်က္သူေတြမွာဒုကၡေတြေရာက္လိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း။ဆြမ္းခ်က္သူေတြဘယ္ေလာက္ဒုကၡခံခ်က္ခ်က္မနက္ပိုင္းဆြမ္းဝိုင္းကဆြမ္းကေတာ့မီးခိုေစာ္နံနံေပ်ာ့တူးမနပ္အဆင့္ကမတက္ခဲ့ေပ။သံဃာအနည္းေလာက္ပဲႀကိတ္မွိတ္မ်ိဳခ်သြားၾကတယ္။ကိုယ့္မွာေတာ့ကိုယ့္ဝမ္းနဲ႕အဆင္မသင့္လို႔တစ္လုပ္တစ္ဇြန္းေလာက္ေတာင္မစားရဲခဲ့။ပလုတ္က်င္းတဲ့အာဟာရကသာအ႐ုဏ္အတြက္ျဖစ္ခဲ့ရတာေပါ့။

တရွဲရွဲအရွိန္ေကာင္းေနတဲ့မိုးဦးမိုးေပါက္ေတြအၾကားရွစ္နာရီထိုးစာဝါတက္ေတာ့အစာမရွိတဲ့အစာအိမ္ကအူတၾကဳတ္ၾကဳတ္ေလတမႈတ္မႈတ္နဲ႕ေပါ့။စာဝါအၿပီးကိုးနာရီခြဲမွာမိုးထဲေရထဲေလထဲမွာပဲဆြမ္းခံထြက္လာခဲ့မိတယ္။ေရေတြေလေတြမိုးေတြသည္းေနေပမယ့္ဆြမ္းခံသံဃာေတြကိုျမင္တိုင္းမ်က္ႏွာရွစ္ေခါက္ခ်ိဳးနဲ႕မွတ္တိုင္ေက်ာ္ရပ္ေမာင္းေျပးတတ္ၾကတဲ့ကားစပါယ္ယာဒရိုက္ဘာတို႔ရဲ႕မ်က္ႏွာကိုျမင္ရင္အကုသိုလ္ပြားမွာစိုးလို႔အသြားအျပန္သုံးမိုင္ေက်ာ္ေဝးတဲ့ေန႕စဥ္ဆြမ္းခံလမ္းကိုမိုးသည္းသည္းၾကားတစ္ပါးတည္းေ႐ႊ႕လ်ားေနမိခဲ့တယ္။ဆာေလာင္ျခင္းသာစိတ္အစဥ္ကို

ႀကီးစိုးေနတာမို႔ေန႕စဥ္ဆြမ္းခံရင္း႐ြတ္ေနၾကဂုဏ္ေတာ္၊ပရိတ္၊ပ႒ာန္းေတြလည္းစည္းဝါးမကိုက္သံစဥ္မညီၾကေတာ့။ပါးစပ္က႐ြတ္ေနေပမယ့္စိတ္ကေတာ့ဆြမ္းခံအျပန္အေၾကာ္ပူပူေလးကိုပဲေတာင့္တေနမိခဲတယ္။မိုး႐ြာထဲေလွ်ာက္ရင္း၊ဆာရင္း၊႐ြတ္ရင္း၊ေတြးရင္းနဲ႕ဆြမ္းခံအိမ္သုံးအိမ္ရဲ႕ပထမဆုံးအိမ္ကတပ္ကအၿငိမ္းစားအရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕အိမ္။ဆြမ္းေတာ္ေအာ္ေနမိုး႐ြာထဲေလွ်ာက္ရင္း၊ဆာရင္း၊႐ြတ္ရင္း၊ေတြးရင္းနဲ႕ၾကဗန္ဒါပင္ႀကီးေအာက္အေရာက္ေျခစုံရပ္ၿပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့လက္သီးဆုပ္ေလာက္အာမခံေသာ့ခေလာက္ႀကီးနဲ႕ၿခံတံခါးမႀကီးကဒီဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္ေလးကိုသူစိမ္းျပင္ျပင္ႏႈတ္ဆက္ျခင္းအလ်ဥ္းမရွိခဲ့ပါဘူး။

ဒါနဲ႕သူစိမ္းနယ္ေျမမွာၾကာရွည္မေနတာေကာင္းတယ္ဆိုသလိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိရာခရီးဆက္ခဲ့မိတယ္။မိုးေရေတြ႐ႊဲေနတဲ့ဒီကိုယ္ေတာ္ေလးဒုတိယအိမ္ေရွ႕အေရာက္ၿခံေပါက္ဝမွာေျခစုံရပ္လိုက္ေတာ့သြားတိုက္တံတစ္ဖက္ေရခြက္တစ္ဖက္နဲ႕ခုနစ္ႏွစ္အ႐ြယ္သမီးငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကမ်က္လုံးေလးျပဴးၾကည့္ရင္းေရခြက္ကိုစည္ပိုင္းေပၚတင္ဘယ္လက္ကသြားတိုက္တံေလးကိုင္ရင္းေမေမဦးေတာ္လာၿပီတဲ့။ေအာ္…လူရွိတယ္အိပ္ယာလည္းထေနၾကၿပီဆြမ္းေတာ့ရမွာပဲလို႔အေတြးေလးမဆုံးခင္မွာပဲအိပ္ယာထဲကေနသမီးေလးကန္ေတာ့ဆြမ္းတဲ့။အသံပင္မဆုံးလိုက္။

ဒီကိုယ္ေတာ္ေလးေျခေထာက္ေတြဘယ္အခ်ိန္ကျပန္လွည့္မိလိုက္တယ္မသိ။ေန႕တစ္ေန႕အတြက္၊ဆြမ္းတစ္နပ္အတြက္၊အစာတစ္ရက္စာအတြက္တစ္လမ္းေက်ာ္ကေနာက္ဆုံးေမွ်ာ္လင့္ရာဆီကိုဒီကိုယ္ေတာ္ေလးေျခဦးလွည့္ခဲ့မိျပန္ေပါ့။မိုးေရေတြလည္းစို႐ႊဲလမ္းမထက္မွာထီးမပါတာလည္းတစ္ကိုယ္တည္းသြားရင္းပြါးရင္းလွမ္းရင္းမွန္းဆရင္းနဲ႕ေနာက္ဆုံးအိမ္တံခါးေပါက္အေရာက္မ်က္ႏွစ္သစ္ၿပီးစေမႊးပြတဘက္ႀကီးပုခုံးေပၚတင္ထားတဲ့အိမ္ရွင္ဆြမ္းဒကာမႀကီးကေဖာ္ေဖာ္ေ႐ႊေ႐ႊပ်ဴပ်ဴငွါငွါပဲ။

”အရွင္ဘုရားႂကြပါဘုရား။ဒီမွာသီတင္းသုံးပါဘုရား”ဆိုၿပီးထိုင္ခုံေပၚကပစၥည္းေတြကိုေနရာေ႐ႊ႕ေပးပါတယ္။ဒီဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္ေလးကေတာ့စို႐ႊဲေနတဲ့မိုးေရေတြကိုယ္ေပၚကတစက္စက္က်ေနတာေၾကာင့္ေျခာက္ေျခာက္ခ်မ္းခ်မ္းအိမ္ထဲကိုမဝင္ဝံ့ျဖစ္ၿပီး“ရပါတယ္ဒကာမႀကီးဝင္မထိုင္ေတာ့ပါဘူးဒီအတိုင္းပဲေလာင္းလိုက္ပါေတာ့”လို႔မိန႔္လိုက္မိတယ္။ဒီေတာ့မွဒကာမႀကီးကအိမ္ထဲခ်က္ခ်င္းျပန္ဝင္သြားၿပီးအိမ္ထဲကျပန္ထြက္ကိုယ္ေတာ္ေလးဆီတန္းတန္းမတ္မတ္ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ့ပါတယ္။ဒီကိုယ္ေတာ္ေလးမွာေတာ့ျပန္ထြက္လာတဲ့ဒကာမႀကီးဆြမ္းဟင္းခြက္ယူူမယ္

အထင္နဲ႕သပိတ္ဖုံးကိုဖြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ဆြမ္းအမကဆြမ္းဟင္းခြက္ကိုမယူဘဲသပိတ္ထဲကိုတစ္စုံတစ္ခုထည့္လႉလိုက္ၿပီးခ်က္ခ်င္းပဲၾကမ္းျပင္ေပၚထိုင္ကန္ေတာ့ေနေတာ့မွဘာမ်ားေလာင္းလႉလိုက္သလဲဆိုတာစစ္ေဆးလို႔လည္းမေကာင္းတာမို႔ကန္ေတာ့ေနတုန္းျပဳေနၾကအတိုင္းေမတၱာပို႔ေနခဲ့မိတယ္။ဆြမ္းအမကန္ေတာ့ၿပီးၿပီးခ်င္းပဲဖိနပ္ခြၽတ္ခုံအလြန္အေပါက္ဝကေနျပန္ဆင္းခဲ့လိုက္ပါတယ္။ဝမ္းဗိုက္ထဲကအစာေတာင္းသံတၾကဳတ္ၾကဳတ္ကေတာ့မိနစ္မျခားေတာ့ေပ။ဒါေပမယ့္ဒီေန႕အတြက္ဆြမ္းခံျခင္းသည္ကာစာဖြဲ႕႐ုံမွာတစ္ပါးအျခားမရွိလို႔ခန႔္မွန္းသိလိုက္ပါၿပီ။

ပထမအိမ္ကေသာ့ခေလာက္ဆြမ္း။

ဒုတိယအိမ္ကကန္ေတာ့ဆြမ္း။

ေနာက္ဆုံးအိမ္ကဆြမ္းကေတာ့မိုးထဲေရထဲသြားရင္းလာရင္းလမ္းေလွ်ာက္ရင္းအခုထိခန႔္မွန္းရခက္ခဲေနဆဲ။သိခ်င္ေဇာနဲ႕သပိတ္ဖြင့္ကာစူစမ္းခ်င္မိတာေပါ့။ဒါေပမယ့္လမ္းမေပၚဆိုေတာ့လူေတြနဲ႕ဖြင့္ၾကည့္လို႔မသင့္ေတာ္ပါလားလို႔အေတြးနဲ႕ေလွ်ာက္လာရင္းလူျပတ္တဲ့ေနရာအေရာက္မွာလွစ္ကနဲ႕သပိတ္ကိုလွပ္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။

လားလားျမင္လိုက္ရသည္ျဖစ္အင္ကဗိုက္ဆာေနတဲ့ဒီကိုယ္ေတာ္ေလးရင္ကိုေရေႏြးပူအျပည့္ေလာင္းထည့္လိုက္သလားထင္ရတယ္။လွစ္ကနဲ႕လွပ္ၾကည့္လို႔ျမင္လိုက္ရတဲ့အရာကေတာ့စားလို႔လည္းမရ။ေသာက္လို႔လည္းအဆင္မေျပ။ငုံထားလို႔လည္းအာဟာရမျဖစ္တဲ့အနာမသအကပၸိယဝတၳဳအေဟာင္းတစ္႐ြက္ပါပဲ။တန္ဖိုးႀကီးႀကီးမ်ားမ်ားစားစားဆြမ္းတစ္နပ္စာလားဆိုေတာ့လည္းတစ္က်ပ္တန္ကိုအႀကိမ္ႏွစ္ဆယ္ေပါင္းထားေသာႏွစ္ဆယ္က်ပ္တန္တစ္႐ြက္သာ။

သည္းလာေသာမိုးနဲ႕အၿပိဳင္ရင္တြင္းမွာေတာ့မ်က္ရည္မိုးေတြေစြရင္းဆက္ေလွ်ာက္ေနမိသည္။ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ဘုဥ္းကံနည္းပါးမႈကိုလည္းတုန္လႈပ္မိတယ္။ဒီအေျခအေနေတြကိုဒီဘဝေလးကစားဖို႔လည္းမပူရ။အိပ္ဖို႔လည္းမပူရ။ပညာသင္ဖို႔လည္းမပူရ။ကုသိုလ္ေတြလည္းရတယ္ဆိုတဲ့႐ြာကအေမမသိပါေစနဲ႕ဟုသာ..။

အရွင္ကဝိသာရ(မင္းကင္း)