တကယ့္သူပုန္ေဘးႀကီးလာရင္ သိၾကားမင္းေတာင္မတတ္နိုင္ပါ

မဂၤလာပါပရိသတ္ႀကီးေရ ဒီေန႔မွာေတာ့ သိၾကားမင္းေတာင္မနိုင္တဲ့ သူပုန္ေဘးႀကီးအေၾကာင္းကို တင္ဆက္ေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့လူသားေတြမွာ အကုသိုလ္ေတြ သိပ္မ်ားလာရင္ ေၾကာက္ဖို့ေကာင္းပါတယ္။ ကပ္ေရာဂါေတြ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနၾကရတယ္။

(Zawgyi Code ဖြင့် ဖတ်မရသူများအတွက် အောက်တွင် ယူနီကုဒ်ဖြင့် ဖော်ပြထားရှိပါသည်)

ဒီကပ္ေရာဂါကို ကာကြယ္ဖို့က သီလလုံျခဳံေအာင္ထိန္းသိမ္းၿပီး ကုသိုလ္ေတြ မ်ားမ်ားျပဳလုပ္ေပးနိုင္မွသာ ကပ္ေရာဂါမွလြတ္ေျမာက္နိုင္မယ္လို့ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ မိန႔္ဆိုဖူးပါတယ္။ သီဟိုဠ္မွာ ျဗဟၼဏတိႆ သူပုန္ေဘးႀကီး ဆိုက္​ေရာက္တဲ့အခါ လူေတြေရာ

ရဟန္းသံဃာေတြပါ ေတာထဲမွာပုန္းေအာင္းၿပီး ေနထိုင္ၾကရတယ္။ ေတာထဲက သစ္သီးသစ္ဖုေတြနဲ႔ ​ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ၾကရတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းကန္​ေတြဟာလည္း ဖ်က္ဆီးတဲ့သူေတြရဲ့ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ဖရိုဖရဲျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းၾကတဲ့

​ေစာင့္ေရွာက္ၾကတဲ့သူေတြလည္း မရွိၾကေတာ့ဘူး။ သာသနာေတာ္ႀကီးဟာ ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္း ပ်က္ဆီးရမယ့္ကိန္းလည္း ၾကဳံခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအခါမွာ သိၾကားမင္းရဲ့ ဗႏၶဳကမၺလာ ျမေက်ာက္ဖ်ာဟာ မာေက်ာၿပီးပူရွိန္းလာခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔သိၾကားမင္းဟာ

လူ႔ျပည္ကိုသက္ဆင္းၿပီး ၾကည့္ေတာ္မူတယ္ဆိုရင္ပဲ သူပုန္ေဘးဆိုးႀကီးကို ျမင္ေတြ႕သတဲ့။ ဒီအခါ သိၾကားမင္းဟာ သီဟိုဠ္က​ေတာထဲေတာင္ထဲမွာ သီတင္းသုံးေနတဲ့ ရဟႏၲာတစ္ပါးဆီကိုသြားၿပီးေတာ့ ေလၽွာက္ထားတယ္။ သိၾကားမင္းက`မွန္လွပါဘုရား

တပည့္​ေတာ္လည္း ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ အဲဒီေလာက္ပဲတတ္နိုင္လို့ပါဘုရား´ဆိုၿပီး ေလၽွာက္ထား​ေတာင္းပန္သတဲ့။ တကယ့္သူပုန္ေဘးႀကီးလာရင္ သိၾကားမင္းေတာင္မတတ္နိုင္ပါဘူး။

​ေနာက္ဆုံးမွာ ရဟန္းေတြနဲ႔လူေတြကပဲ အသိသတိႏွင့္ လုံ႔လဝိရိယထားၿပီး ကာကြယ္ခဲ့ၾကရတာပါ။ ဖတ္ရွု့အားေပးတဲ့ပရိသတ္ႀကီးလည္း မဂၤလာရွိေသာေန႔ေလးမွာ ကုသိုလ္တရားပြားမ်ားၿပီး ကပ္ေဘးမွ လြတ္​ေျမာက္နိုင္ပါေစလို့ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ခရက္ဒစ္

ယူနီကုဒ္ျဖင့္ ဖတ္ရန္

မင်္ဂလာပါပရိသတ်ကြီးရေ ဒီနေ့မှာတော့ သိကြားမင်းတောင်မနိုင်တဲ့ သူပုန်ဘေးကြီးအကြောင်းကို တင်ဆက်ပေးမှာဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့လူသားတွေမှာ အကုသိုလ်တွေ သိပ်များလာရင် ကြောက်ဖို့ကောင်းပါတယ်။ ကပ်ရောဂါတွေ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ဖြစ်နေကြရတယ်။

ဒီကပ်ရောဂါကို ကာကွယ်ဖို့က သီလလုံခြုံအောင်ထိန်းသိမ်းပြီး ကုသိုလ်တွေ များများပြုလုပ်ပေးနိုင်မှသာ ကပ်ရောဂါမှလွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ ဆရာတော်ကြီးတွေ မိန့်ဆိုဖူးပါတယ်။ သီဟိုဠ်မှာ ဗြဟ္မဏတိဿ သူပုန်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်တဲ့အခါ လူတွေရော

ရဟန်းသံဃာတွေပါ တောထဲမှာပုန်းအောင်းပြီး နေထိုင်ကြရတယ်။ တောထဲက သစ်သီးသစ်ဖုတွေနဲ့ ရောင့်ရဲတင်းတိမ်ကြရတယ်။ ဘုရားကျောင်းကန်တွေဟာလည်း ဖျက်ဆီးတဲ့သူတွေရဲ့ လက်ချက်ကြောင့် ဖရိုဖရဲဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းကြတဲ့

စောင့်ရှောက်ကြတဲ့သူတွေလည်း မရှိကြတော့ဘူး။ သာသနာတော်ကြီးဟာ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပျက်ဆီးရမယ့်ကိန်းလည်း ကြုံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအခါမှာ သိကြားမင်းရဲ့ ဗန္ဓုကမ္ဗလာ မြကျောက်ဖျာဟာ မာကျောပြီးပူရှိန်းလာခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့သိကြားမင်းဟာ

လူ့ပြည်ကိုသက်ဆင်းပြီး ကြည့်တော်မူတယ်ဆိုရင်ပဲ သူပုန်ဘေးဆိုးကြီးကို မြင်တွေ့သတဲ့။ ဒီအခါ သိကြားမင်းဟာ သီဟိုဠ်ကတောထဲတောင်ထဲမှာ သီတင်းသုံးနေတဲ့ ရဟန္တာတစ်ပါးဆီကိုသွားပြီးတော့ လျှောက်ထားတယ်။ သိကြားမင်းက`မှန်လှပါဘုရား

တပည့်တော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အဲဒီလောက်ပဲတတ်နိုင်လို့ပါဘုရား´ဆိုပြီး လျှောက်ထားတောင်းပန်သတဲ့။ တကယ့်သူပုန်ဘေးကြီးလာရင် သိကြားမင်းတောင်မတတ်နိုင်ပါဘူး။

နောက်ဆုံးမှာ ရဟန်းတွေနဲ့လူတွေကပဲ အသိသတိနှင့် လုံ့လဝိရိယထားပြီး ကာကွယ်ခဲ့ကြရတာပါ။ ဖတ်ရှု့အားပေးတဲ့ပရိသတ်ကြီးလည်း မင်္ဂလာရှိသောနေ့လေးမှာ ကုသိုလ်တရားပွားများပြီး ကပ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ခရက်ဒစ်